Maand: juni 2018

 

Veel mensen hebben een relatieverslaving zonder dat ze dit ook weten. Jezelf op offeren en weg cijferen omdat en dit allemaal omdat je denk dat die persoon dan gelukkig is of nog erger dat je denk dat als zij gelukkig is jij dit dan automatisch ook ben.
Ik wil jullie dus mijn verhaal vertellen hoe ik hiermee nooit mijn doel bereikte en zo hardleers was dat ik zelfs helemaal tot het laagste niveau afgebroken moest worden om dit in te gaan zien. Ik hoop hiermee ogen te open bij jullie, een stukje herkenning en wat kan je er aan doen.

 

Ik heb vele relaties in me leven gehad en nooit wilde het werken zoals ik voor ogen had, gelukkig worden met iemand die van mij hield. Ik wilde te veel lief hebben, waarom deed ik dit, waar heb ik dit geleerd, en hoe kon ik dit doorbreken?

Door de vele relaties die misliepen ben ik op een gegeven moment zo depressief geworden en zelfs op straat terecht gekomen, wilde niet meer leven. Dit moest veranderen. Ik ben via opvang en therapie er weer boven op gekomen na een lange weg van pijn en emoties. Het heeft me sterker gemaakt en gevormd in de persoon die ik nu ben.

 

Ik kwam er achter dat mijn jeugdervaringen bijzonder pijnlijk waren ik werd onbewust er toe gedreven mijn hele leven vergelijkbare situatie opnieuw te creëren, in een poging de op die manier de baas te worden. Ik hield veel van mijn ouders maar deze liefde werd nooit beantwoord. Ik begon dus relaties met een dergelijk iemand waarbij ik probeerde de ouder strijd om bemind te worden te winnen. Ik was constant op zoek naar een bevestiging dat iemand van me hield, ik kon daar heel ver in gaan, tot het benauwende toe. Voor mij voelde dit normaal om te krijgen waar ik zo naar verlangde. Was er niemand die me die liefde kon geven gaf dit net zoals bij verslaafde, onthoudingsverschijnselen die gepaard gingen met fysieke en emotionele symptomen.

Dit is ook de reden dat ik altijd iemand nodig had die zelf niet goed in zijn vel zat, zodat ik die persoon kon helpen, dat gaf mij een goed gevoel, voelde me geliefd. Maar was dit ook zo, want als de ander zich beter voelde kwam die afstand weer, wat mij weer ongelukkig maakte.

Dit bleef mijn leven beïnvloeden totdat ik zo afgebrand was, er niks meer van me over was, lager kon ik niet zakken, geen vrienden meer, geen familie om je heen die je helpt terwijl je er altijd voor hun was. Ik begon langzaam in te zien dat dit niet meer werkte zo en er moest iets veranderen. Maar wat? Ik wilde niet meer leven en pleegde zelf een aantal keren een zelfmoord poging, maar wat ik ook deed het mocht niet gebeuren.

Ik gaf eindelijk toe dat ik iets niet goed deed, dus herkenning van mijn probleem. Ik ben in therapie gegaan met lotgenoten en heeft mijn ogen geopend. Ik ontwikkelde mijn spiritualiteit steeds meer door dagelijkse oefeningen. Stopte met het dirigeren en te controleren.

Ik ging steeds meer van mezelf houden en had de liefde van een ander niet meer nodig, waar ik veel aan heb gehad is het boek van Robin Norwoord “ Als hij maar gelukkig is” echt een eye opener. Het is een lange weg geweest. Nu kan ik alleen zijn zonder afhankelijk te zijn van liefde van anderen, en natuurlijk heb ik liefde en aandacht nodig, net als iedereen, maar het beïnvloed mij niet meer mijn leven zo erg. Ik ben spiritueel gegroeid en door een flinke transformatie gegaan en help er nu andere mensen mee.

Liefs en misschien tot ziens
Ronald